Olcas Süleymanov'un şiirleri, Kazakistan topraklarının kültürel mirasını zarif bir dille terennüm ediyor. Göçebe ruhun aşkınlığı ile tarihî izlerin derinliği modern dünyanın yankılarıyla birleşerek okuru zamandan ve mekândan alıkoyuyor. Bu eserde, bir göçebenin ruhundan süzülmüş ezgileri, aşkın dile dökülen kudretini ve Olcas Süleymanov'un özgün imgelerini bulacaksınız. Dombıra, çığlık salar; bu kara turna

Tepinir, çırpınır, boyun uzatır

Sanki bozkır kızları her gün, her akşam

Ateş etrafında dans edip yanar

Yan dombıra, yan, kül ol!

Bırak duysun el

Koyun damarından sağlamdır bu tel!